Spike's Disease (CECS)

Mijn naam is Joke Miedema, ik woon in Noord Nederland met man, twee zonen, de drie Border Terriers Spike, Kyra en Penny en de katten Smokey en Bandit.
Dit het verhaal gaat over mijn beide krampende Border Terriers, Terry (1978-1996) en Spike. Over de lange zoektocht naar een verklaring voor de vreemde krampen waar Terry aan heeft geleden en Spike nog steeds aan lijdt en de oplossing van deze moeilijke puzzel in maart 2004 door Karin Nijland, de eigenaresse van de krampende Border Terrier Britt en mijzelf.

Terry's verhaal

Onze eerste Border Terrier Terry werd geboren op 18 juli 1978, ze kwam in oktober van datzelfde jaar bij ons wonen. Terry kreeg haar puppy vaccinaties toen ze zes, negen en twaalf weken oud was en werd zoals gebruikelijk in die tijd, verder niet meer gevaccineerd. We begonnen pas met de jaarlijkse vaccinatie, toen het Parvo virus de kop op stak. Terry was toen ongeveer zeven jaar oud.

Voor onze eerste hond, de Ierse Terrier Rocker, maakte ik het eten altijd zelf: runderhart/rundvlees met groente en bruinbrood en een schepje Gistocal.
Toen ik de dierenarts, tijdens ons eerste consult, voedingsadvies voor Terry vroeg, beval hij brokken aan, volgens hem kon zelfgemaakt, nooit zo goed als brokken zijn. Ik geloofde de dierenarts en Terry heeft haar hele leven op brokken en diner gestaan. Ik begon met Doko brokjes en diner en toen ze vijf jaar oud was ben ik op Canex brokken overgegaan.
Rond haar tweede levensjaar ontdekte de dierenarts een ruisje bij Terry's hart, ze kreeg Digitoxine voorgeschreven.
Omstreeks dezelfde tijd had ze haar eerste aanvalletje. Toen ik dit later aan de dierenarts beschreef dacht hij, dat Terry waarschijnlijk bijna ergens in was gestikt. Ik moest het maar in de gaten houden. Een paar maanden later volgde een volgende aanval deze keer veel zwaarder. De diagnose, na mijn beschrijving van deze aanval, was epilepsie. De dierenarts schreef Phenobarb voor. De Phenobarb hielp niet veel, want Terry bleef zo vier of vijf keer per jaar, behoorlijk zware aanvallen vertonen.
De aanleiding was meestal grote opwinding, zoals de glazenwasser die de ramen kwam doen, of een kat bij de buren in de tuin. Haar aanvallen begonnen vaak met een dronkenmansgang, dan viel ze om en begon te krampen. Tijdens een aanval had ze altijd een erg hoge hartslag. Haar vacht voelde altijd klam na zo'n aanval, net of ze erg had gezweet. Ze is één keer tijdens zo'n beginnende aanval naar voren, de straat opgelopen, daar vond een buurman haar, krampend in de goot.....Na een aanval was ze altijd behoorlijk ziek en moest ze onmiddelijk naar buiten om te braken, urineren en te poepen.
Rond haar elfde levensjaar werd er een nieraandoening en spondylose bij Terry geconstateerd. Terry kreeg door de dierenarts nierdieet aangevuld met bruinbrood voorgeschreven. Het bruinbrood was nodig om Terry van de nodige calorieën te voorzien. Haar nieren waren dusdanig beschadigd dat ze slechts een minimale hoeveelheid nierdieet mocht hebben. Daar Terry's aanvallen in de loop der jaren practisch waren verdwenen, werd tevens besloten de Phenobarb af te bouwen.

Terry had vanaf die tijd regelmatig last van rommelende ingewanden en zware buikkrampen, ze stond dan met een bolle hoge rug, net als een kat, totdat de krampen weer afzakten, dit alles ging gepaard met een snelle hartslag en hijgen. Na zo'n buik-krampaanval had Terry vaak last van bloeddiarree. We hebben deze vreemde aanvallen destijds nooit kunnen verklaren, nu denk ik, dat de toevoeging van het bruinbrood (gluten), de oorzaak van deze buikkrampen is geweest.

Vele jaren later kwam ik er, door Spike's aanvallen en de verhalen van andere eigenaren van krampende Border Terriers, achter dat Terry niet aan epilepsie heeft geleden, maar dat ze net als Spike heeft gekrampt....
Ondanks alles bereikte Terry een respectabele leeftijd. Ze overleed twee dagen na haar achttiende verjaardag, in het jaar 1996.

Spike's Verhaal

29 December 1996 kwam Roughmoor Blue Spike bij ons wonen, een blue and tan Border Terrier-reu, van acht weken oud.
Klik HIER voor Spike's Stamboom.
Spike's gezondheid liet het eerste anderhalf jaar zwaar te wensen over: chronische voorhuidontsteking vanaf dag één, vaak kreupelend, links of rechts voor.
Een groeistoornis op anderhalfjarige leeftijd. Na deze diagnose werd door de dierenarts een dieet van brokken (Leo), aangevuld met bruinbrood of pasta voorgeschreven.
Een stukje van zijn elleboog afgebroken door een verkeerde sprong, spondylose en een krampaandoening die ik 'Spike's Disease' noemde, omdat er nog geen naam voor deze aandoening bestond. Het pad naar de dierenarts werd wel warm gehouden......

Spike kreeg zijn puppy-vaccinaties met zes, negen en twaalf weken. Zijn eerste rabiës vaccinatie kreeg hij tegelijk met de laatste puppy-enting, toen hij twaalf weken oud was. De tweede rabiës enting kreeg hij vier weken later......Deze dubbele vaccinatie was nodig, om de voor Zweden vereiste rabiës-titer hoog genoeg te krijgen. We gingen dat jaar namelijk naar Zweden op vakantie.
Spike werd trouw ieder jaar in januari gevaccineerd, zijn eerste aanvalletjes kwamen altijd in het voorjaar zo ongeveer drie maanden na deze jaarlijkse vaccinatie.
Vanwege het feit, dat Spike door de jaren heen steeds heftiger op vaccinaties ging reageren (drie krampaanvallen binnen één week na vaccinatie), heb ik in overleg met de dierenarts, na de enting in januari 2003 besloten, dat Spike niet meer wordt gevaccineerd.

Spike's Disease

Door mijn ervaring met Terry, was ik erg alert en merkte ik al in een vroeg stadium kleine tekenen bij Spike. Het begon met vreemd gedrag. Hij lag op de bank, iets afwezig, hij had zichzelf niet helemaal onder controle. Hij was toen nog geen jaar oud..... Het was zo onopvallend dat een buitenstaander het niet eens had opgemerkt. Zelfs mijn man die erbij was zei dat ik het me verbeeldde....Spike had die avond erg lang op een kluif van buffelhuid liggen kluiven en de dierenarts dacht dat dat de oorzaak was geweest. Zulke kleine (ik noem het'absences') kwamen een paar keer voor. Er gebeurde niet veel dat een buitenstaander zou hebben opgemerkt. Daarna een lichte wankeling tijdens een wandeling, erg kort, iemand anders zou gedacht kunnen hebben dat hij zich had verstapt....... Daarna een paar keer dat hij struikelde, omviel en niet meer verder kon lopen. Deze gebeurtenissen vonden plaats terwijl ik er niet was, mijn zoon en man vertelden het me later.

De dierenarts dacht aan een rugprobleem... Er werden foto's gemaakt, de uitslag was spondylose.....Tijdens de verjaardag van mijn man (het jaar 2000) begon Spike ineens te lopen alsof hij beschonken was, hij probeerde zich staande te houden maar zijn achterhand gleed weg (het zag er uit als een gekke koe) op een gegeven ogenblik gaf hij de strijd zich staande te houden op en ging liggen. In onze vakantie datzelfde jaar kreeg Spike zijn eerste hevige aanval. Daarna ging het in een snel tempo bergafwaarts.

In januari 2001 volgde een tweede, zeer zware aanval en bleek dat deze aanvallen niets met de spondylose te maken hadden.
Ik kwam daar achter, doordat ik attent werd gemaakt op een op een Duitse website, waar dergelijke aanvallen bij Border Terriers werden beschreven. Wat ik op deze site over deze vreemde aanvallen las, kwam erg overeen met de aanvallen, die Spike vertoonde.
Ik heb deze informatie uitgeprint en naar onze dierenarts gebracht. Onze dierenarts nam telefonisch cantact met de Duitse dierenarts Diana Tillner (de eigenaresse van de website) op en aan de hand van dit gesprek werd besloten Spike op het Hill's nierdieet te zetten. Er werd in die tijd namelijk aangenomen dat het om een leveraandoening ging, daarom werd een eiwit arm dieet (nierdieet) aanbevolen.
Spike deed het slecht op het nierdieet, hij had vaak erge buikpijn en verloor spiermassa.

In de loop van dat jaar nam het aantal aanvallen bij Spike in rap tempo toe, tot 2-3 aanvallen per week. Het was een nachtmerrie. Twee maal moesten we hem naar de dierenarts brengen omdat de aanvallen niet stopten.
In januari 2002, is Spike dankzij Diana Tillner, samen met een andere Border Terrier in Utrecht onderzocht. Deze onderzoeken hebben geen afwijkingen aan het licht gebracht, we zijn wel te weten gekomen dat Spike's lever in orde is en dat hij niet aan epilepsie lijdt.
Klik HIER voor Spike's Dagboek

Beeld van een aanval

Spike begint eerst op eieren te lopen, een soort dronkenmansgang, dan zakt hij door zijn achterhand en valt hij om. Hij strekt tijdens de aanval zijn poten met grote kracht van zijn lichaam af.
Zijn ogen tranen en er loopt speeksel uit zijn mond. Hij schudt daarbij met zijn hoofd en blijft tijdens dit gebeuren voor een groot deel aanspreekbaar.
Tijdens een aanval dien ik tegenwoordig een paar druppels Rescue van Bach Remedies toe, hier reageert hij vrij snel op: met vijf minuten is hij vaak alweer op de been. Spike's huid en spieren zijn de dag na de aanval vaak pijnlijk.

VOEDING