Verhalen van eigenaren

Leden van de Nederlandse e-maillijst Spike's Disease (CECS) vertellen hun verhaal

Kim, Bo en Britt

Kim

In 1985 werd onze eerste Border Terrier, Kim, geboren: het was liefde op het eerste gezicht! Tijdens haar eerste loopsheid, ze was toen vijf maanden oud, kreeg ze haar eerste epileptiforme aanval: heel erge krampen, twee achter elkaar met een paar minuten rust ertussen. Ze krampte in het begin alleen tijdens de loopsheden en daarom vonden we het beter haar te laten castreren, maar dit was helaas niet de oplossing. De aanvallen kwamen daarna zelfs vaker dan voor die tijd! De medicijnen die we haar gaven hielpen niet: phenobarbital/mysolyne/fenatoine/stesolyd (de laatste alleen bedoeld om een zware aanval te stoppen).

Kim's aanvallen leken op de aanvallen die op de video te zien waren maar de hare waren veel zwaarder: ze verkrampte veel meer en het leek altijd alsof haar kaken klemden. Daardoor beet ze vaak op haar tong en bloedde ze vaak hevig uit haar mond! Je kon haar kaken niet van elkaar krijgen. Kim was niet alert tijdens een aanval. Haar ogen waren uitdrukkingsloos en haar pupillen vergroot. Ze maakte piepende geluiden, maar verloor nooit urine, soms spuugde ze gal. Ik wist het altijd van te voren als Kim een aanval ging krijgen. Dagen van te voren kreeg ze een 'vies' linker oor. Ik vermoed dat ze dan al pijn in haar kaken (of hoofd) voelde want ze had dan moeite met eten en de dag voor de aanval at ze helemaal niets. Op het ogenblik dat ze de aanval voelde aankomen kwam ze bij me, duwde haar lijfje tegen me aan met een blik in de ogen alsof ze zeggen wilde: "Help me"!! Ze was zo bang.......
Gedurende de laatste jaren van haar leven vertoonde Kim vreemd gedrag: ze rilde en piepte bijna de hele dag, ze werd agressief naar andere honden toe, ze verwondde zichzelf, had hallucinaties. .....Kreeg ook nog hersenvliesontsteking tussendoor. Daarnaast werd ze incontinent, had bijna altijd bloeddiaree en gaf veel over.
26 Maart 1995 hebben we haar in moeten laten slapen.

Bo

Onze tweede Border Bo werd geboren op 16 November 1986, zij leek erg gezond te zijn. Het was een hond met een heerlijk karakter, ze kreeg haar eerste nestje toen ze drie jaar was en haar tweede kwam op vier jarige leeftijd. Alles leek in orde..... tot 1992. De eerste keer dat Bo een aanval had dachten we aan vergiftiging. Het begon tijdens de laatste wandeling 's avonds, de krampen waren veel heviger dan wat we van Kim -haar halfzus- kenden. Bo gooide zich met enorme kracht achterover en we moesten oppassen dat ze zichzelf niet bezeerde. Dagen na een aanval had ze nog pijn over haar hele lichaam en was ze erg afwezig. Vaak had ze dan een paar dagen pijnstilling nodig. En veel rust; anders kreeg ze zo weer een nieuwe aanval.
De dierenarst gaf haar phenobarbital, maar daar reageerde ze niet op. Daarna probeerden we Mysolyne (Primidon) wat beter hielp dan we verwacht hadden! De krampen kwamen daarna niet zo vaak meer en hielden zelfs helemaal op toen we op senioren voeding overstapten. Hoewel Bo verder zonder klachten bleef was dit alles een erg zenuwslopende ervaring voor ons: ondanks het krampen werd Bo 15 jaar oud en overleed op 23 Oktober 2001, ze leed aan de ziekte van Cushing.

Afschuwelijk was het voor ons dat acht van Bo's elf nakomelingen ook krampten.

Evenals als de vader van het tweede nest, Bor, die ook krampen doorgaf aan teven uit andere bloedlijnen.

Eén van Bo's kinderen kreeg op leeftijd van een jaar of twaalf in een week tijd opeens veel zwaardere aanvallen en zo vaak achter elkaar dat ze er niet meer uit leek te kunnen komen.
Bezoek aan de dierenarts was noodzakelijk. Daar werd geprobeerd om -rectaal- met valium haar aanvallen te doen stoppen, wat niet lukte. Daarna werden er valium en aanverwante middelen ingespoten; niets hielp echter, het leek er alleen maar erger op te worden. De hond piepte en gilde door de krampen en van angst en de pijn, ze had algemeen bloedverlies (oren/ogen/bek), moest gal, schuim en bloed overgeven en had bloeddiarree; de situatie was zo verslechterd dat de eigenaren geen andere keus meer hadden dan haar - na het een paar uur aangezien te hebben - in te laten slapen.

Britt

Eén van Bo's dochters bleef bij ons wonen; Britt, geboren op 12 september 1990. Britt was altijd ziek, van pup af aan. Vaak overgeven, veel diarree gepaard gaande met veel slijm en bloed, hevige buikkrampen en een aantal keren een epileptiforme aanval; al gauw werd het duidelijk: Britt leed aan dezelfde kwaal als onze andere Borders....later beter bekend als Spike's Disease (oftewel CECS).
Britt had vaak last van oor-, en oogontsteking en anaalklierontsteking, hotspotplekken en exceem. Daarnaast had ze een heel erg vies gebit en stonk ze enorm uit haar bek, haar speeksel leek wel behangplaksel, zo taai. Daardoor moest ze de hele dag slikken en likken, om het kwijt te raken uit haar keel. Daarnaast kreeg ze ook lipplooieczeem. Ze had al heel jong problemen met haar loopsheden; ze bloedde heel weinig maar rook wel altijd heel aantrekkelijk voor reuen. De loopsheden volgden elkaar veel te snel op; soms wel vier, vijf keer per jaar. Baarmoederontsteking was de diagnose en daarvoor kreeg ze meestal antibiotica.
Even knapte ze dan weer op maar dan begon de ellende weer opnieuw.
Twee keer kreeg ze longontsteking vrij kort achter elkaar, waar ze heel moeizaam weer van herstelde.
Haar andere klachten werden steeds maar erger maar toen ze zeven jaar was werd ze erg benauwd, begon ze veel te hoesten en haar lichaam en haar hoofd zwollen helemaal op.
De eerste bloedtesten wezen niets uit en ze werd voorlopig op prednisolon gezet, maar haar klachten verergerden en nieuwe testen werden gedaan. Daaruit bleek dat ze acute leukemie zou hebben en er zou dus geen kans op herstel zijn. Met die uitslag in mijn hoofd heb ik haar van de medicijnen afgehaald en haar alles laten doen wat ze wilde doen en nog kon doen zodat ze in ieder geval een prettig einde zou hebben. Vanwege haar slechte eetlust mocht ze eten wat ze lekker vond -niet langer Royal Canin- maar het seniorenvoer van Eukanuba dat haar moeder Bo te eten kreeg beviel haar het best.... (later bleek dat ook veel andere krampers het goed deden op seniorenvoer omdat dat vaak glutenvrij bleek te zijn).
Vreemd genoeg knapte ze redelijk weer op na het stopzetten van de medicijnen en de verandering van het voer en daarom hebben we nogmaals een volledig onderzoek laten doen. Dat zag er stukken beter uit voor haar en daarom werd besloten om toch maar een aantal van haar kwalen te gaan behandelen. Dit wil zeggen de oorproblemen en de chronische anaalklierontsteking; beiden werden om de twee weken, onder narcose, gespoeld en haar gebit werd meteen beetje voor beetje bijgewerkt. Dat steeds met een tussenperiode van een maand of drie, zo konden we het redelijk onder controle houden. Bij de eerste keer oren spoelen kwam aan het licht dat ze gaatjes in haar trommelvliezen had overgehouden aan al die ontstekingen.
Daarnaast kreeg ze tumoren in haar melkklieren, eerst werden er twee kleintjes verwijderd, maar toen vrij snel daarna weer nieuwe tumoren ontstonden is aan de linkerkant het hele melkklier pakket verwijdert en een tijd later aan de rechterkant nogmaals een aantal melkklieren.
Eigenlijk zou, in verband met de vele -afmattende- loopsheden, haar baarmoeder ook verwijderd moeten worden maar vanwege de zwaardere narcose die een risico voor haar zou zijn ivm benauwdheid en zwelling waarvoor nog steeds geen oorzaak gevonden was, durfde de dierenarts dat niet aan.
Uiteindelijk werden haar baarmoederproblemen op leeftijd van ruim elf jaar zo erg dat we geen keuze meer hadden; ze MOEST geopereerd. Ze kreeg speciale narcose en extra assistentie tijdens de operatie, waar ze gelukkig goed doorheen kwam, ook al kwam ze heel moeilijk weer bij uit de narcose.
Haar baarmoeder en eierstokken waren bijna zwart en zaten vol met cysten. Kort voor haar baarmoeder-operatie schakelden we over van seniorenvoer naar kant en klaar rauw voer: Energique nr 4.
Wat er vanaf dat moment gebeurde is bijna niet te omschrijven; ze werd een levendige hond, weer speels, weer ondeugend, at haar eten met smaak en kon weer rennen en meedoen met de anderen. Overgeven hoefde ze bijna nooit meer en ook haar buikkrampen en bloeddiarree behoorden bijna tot verleden tijd. Bijna...en zelfs helemaal toen we er na een tijdje achterkwamen dat Britt geen granen en rijst verdroeg. Vanaf die tijd ben ik haar voeding zelf gaan samenstellen; helemaal zonder granen; alleen vlees, botten en groenten. Toen we de granen eenmaal volledig uit haar voeding weglieten verdwenen langzamerhand alle klachten.
Geen eczeem meer, geen buikklachten, geen aanvallen, geen oor-, oogproblemen meer...........Britt werd vanaf dat moment weliswaar een oude hond, maar voelde (en voelt) zich beter dan in al die jaren daarvoor..........
Op 14 jarige leeftijd werd nierfalen geconstateerd, maar ook dat is met dieet onder controle te houden. Ik stel het zelf samen; ivm met haar andere problemen niet helemaal rauw maar gedeelteijk gekookt omdat ze de grote hoeveelheid groente anders niet verdraagt. Al met al gaat het, met de nodige zorg, erg goed met haar mocht ze 12 september 2005 zelfs haar 15e verjaardag vieren...... Britt heeft de laatste jaren geen entingen meer gekregen en ook hebben we geen wormkuren of anti vlooien-, tekenmiddelen meer gebruikt.

Naar aanleiding van de vijftiende verjaardag van Britt kwamen haar nestzus Kiera en haar halfbroer Arco op visite. Britt en Kiera zijn beiden 15 jaar geworden en Arco werd een dag eerder zelfs 16 jaar. Alledrie de honden zijn krampers. Ondanks alles zijn ze toch nog redelijk in conditie en is vooral de oudste, Arco, nog behoorlijk actief. Dat werd een gezellig avondje; drie van die oudjes bij elkaar dat zie je niet elke dag.

Ondanks alle nare ervaringen op gebied van gezondheid heb ik geen afstand kunnen nemen van het ras.
Border Terriers zijn mijn lust en mijn leven, ik ben er helemaal aan verknocht geraakt, en zo kon het gebeuren dat ik in maart 2001 een Borderpupje op ging halen in Engeland. Zij was alles wat wij ons maar konden wensen: één brok gezondheid zoals we dat nog niet eerder hadden meegemaakt en een karakter om te zoenen. Kortom; een heerlijke enthousiaste hond. Nog twee Engelse honden, afkomstig van dezelfde fokker, deden anderhalf jaar later hun intrede en ik vond de moed om toch nog maar weer eens te gaan fokken met deze honden. Twee nestjes kwamen er in 2003 en daarvan zijn twee pups gebleven.
Op dit moment zijn er dus zes Borders waarmee ik, tesamen met mijn gezin, mijn leven deel. Pure rijkdom...........

Ondanks de verbetering die het granen vrij rauw voeren bij Britt teweeg bracht, ging het de laatste maanden toch langzaamaan bergafwaarts met haar. Twee kwalen tegelijk was teveel voor haar oude lijfje.
Ook al konden we door middel van het goede dieetvoer haar kramp-aandoening wel onder controle houden, waar het haar nierfalen aanging was dit niet langer het geval. Dit zorgde ervoor dat ze steeds vaker een paar dagen ziek was en het deed haar lichaam aftakelen.

Zondag 8 Januari heb ik haar uiteindelijk in moeten laten slapen. Britt is 15 jaar en 4 maanden geworden...

Karin Nijland

Britt 12 - 09 - 1990 / 08 - 01 - 2006
Klik HIER voor Afscheid van Britt.

terug

Remi

Hallo ik ben Remi een Border Terrier,
Ik ben geboren in 1995, ik was was een leuk gezond pupje.
November 1996 werd ik ziek, ik kreeg diarree met daarbij bloed en ging ook overgeven. Ik kreeg antibiotica wat niet hielp, ik werd erg mager en mijn baasje maakte zich grote zorgen. De dierenarts schreef speciaal voer voor en het leek beter te gaan.
In het voorjaar van 1997 was ik met m'n baasje in Friesland op bezoek, daar kreeg ik een aanval. De dierenarts daar dacht dat het epilepsie was. De volgende dag gingen we naar onze eigen dierenarts maar die kon dat niet bevestigen.
Ongeveer 2 maanden later had ik weer een aanval, ik zat gelukkig vlak bij m`n baasje zodat ze precies kon zien wat er gebeurde. Ik verkrampte, kon niet goed meer lopen ( ik zeilde door de kamer en viel achter de verwarming). Mijn baasje vertelde me later dat ik hele grote ogen had, dat ik wel bij m'n positieven was maar heel angstig. Ook liet ik m'n urine lopen en gaf over. Weer naar de dierenarts en het kon niet missen, het was epilepsie en ik kreeg het medicijn phenobarbital voorgeschreven. Zo kreeg ik met regelmaat van die aanvallen. Ze waren niet altijd heftig soms was ik na één uur weer de oude maar het kon ook een dag duren.
Toen ik 4 jaar was hebben ze me laten steriliseren, volgens de dierenarts zou ik daar ook van opknappen. Helaas kreeg ik toch weer die aanvallen, inmiddels vond mijn baasje het maar niets dat ik die medicijnen moest slikken m'n verdere leventje lang. Door er met anderen over te praten kwam ze in contact met Joke.Ze wisselden ervaringen uit. Daar heeft mijn baasje en ook ik heel veel baat bij gehad.
Vooral over voeding en dat is bij mij volgens m'n baasje de doorbraak, ik kreeg allang geen brokken meer maar alleen vers vlees en groente. Maar ik kreeg nog wel granen. Sinds Karin en Joke het glutenvrije dieet aanbevelen gaat het nog weer veel beter met me.
Mijn baasje bakt nu glutenvrij brood en ik krijg vers rauw vlees en groente. In mei 2005 heb ik mijn laatst aanval gehad, verder ben ik voor mijn leeftijd aktief en heb ik er nog veel zin in om oud te worden.
O ja wat we niet moeten vergeten, ik wordt allang niet meer geënt, slik geen medicijnen meer, krijg geen wormkuren en geen anti vlooienmiddelen.

Hartelijke groeten van Remi en haar baasje Mery.

terug

Cindy

Zaterdag 29 december, 2001, heeft ze een vreemde aanval gehad. Haar gedrag was heel normaal geweest die dag. De aanval begon om ongeveer 6 uur 's avonds. Ik had haar eten in haar bak gedaan toen ze zich ineens vreemd begon te gedragen. Het leek alsof ze niet meer op haar poten
kon blijven staan....Ik hield contact met haar gedurende het gehele voorval, geen schuim om de mond. Het lukte haar met grote inspanning haar voerbak te bereiken, het was zo'n zielig gezicht. Ze at haar eten op en was daarna weer helemaal in orde. De hele aanval duurde ongeveer 3 minuten, we zijn ontzettend geschrokken! We zijn met haar naar de dierenarts gegaan om haar na te laten kijken, het bloed is onderzocht, dat was in orde, hart en longen waren ook in orde. De dierenarts dacht dat het mogelijk was dat ze een lichte epilepsie aanval had gehad. We moeten afwachten of het weer gebeurt. Tot op heden is het gelukkig nog niet weer voorgevallen....We hebben de fokker op de hoogte gebracht, deze vertelde ons dat er bij de andere honden uit het nest geen aanvallen waren waargenomen ook bij vorige nesten niet. Ik heb mijn verhaal gemailed naar een BT mailing lijst en kreeg verschillende suggesties wat de aanval kon hebben veroorzaakt: 1. Inenting (ze was 19 dagen daarvoor ingeent), 2. Hypoglycemia (ze is erg actief). De aanval leek een beetje op de 'gekke koeienziekte'.

Vannacht (rond half een) had Cindy ineens (heeeeeeeel onverwacht) weer een aanvalletje! We zijn ons kapot geschrokken! Ik zat achter de computer en Cindy lag heerlijk te ronken in haar mand. Ineens hoor ik iets, ik kijk en ja hoor, ze was opgestaan en door haar poten gezakt. Ze wilde weer opstaan en zakte direct weer door haar poten.......... Ik er meteen naar toe, heb haar opgepakt en getroost...... Ze schokte over haar hele lijf! Ze had (naar ons idee) geen pijn, maar keek verward, nogal slaperig. Dit alles heeft heel kort geduurd, ik denk alles met elkaar nog geen minuut. Wat het is geweest weet ik niet, maar het leek vrij ernstig! (Ik had toevallig nog een stukje beloning in mijn broekzak, daar reageerde ze alert op. Ze wilde het direct hebben en at het ook meteen op.
(Achteraf had ik het misschien beter niet kunnen doen, maar ik was in paniek)

Gisteravond zijn wij met ons gezin naar de kermis geweest, dat vindt Cindy altijd leuk. Ze is er al vaker geweest, dus angst heeft ze niet gehad. Wel een stukje van een appelbol, die had mijn man voor zich zelf gekocht. Het was maar een piepklein stukje. Verder heeft ze niets van de grond
gegeten, voor zover ik heb kunnen zien, want daar let ik altijd op, omdat er daar natuurlijk van alles op de grond ligt.

Ik weet verder nu niet wat te doen, want ik ben nogal aan het na trillen. Cindy heeft vanmorgen vrij normale ontlasting gehad. Mijn man had het al opgeruimd, dus ik heb het niet zelf gezien. Volgens hem zat er wel iets groens in........

Cindy is nu weer heel normaal, vrolijk, ondeugend en lief als altijd. Vannacht heeft ze verder in de bench geslapen, zoals altijd 's nachts, dus ik weet niet of er verder vannacht nog iets is gebeurd.........

terug

Hugo

Hugo werd geboren in maart 2001. Hugo kwam bij ons wonen toen hij 8 weken was, een pittig hondje, vrolijk, speels een dotje. Ik kreeg van de fokker royal canin mee + een doos met van alles, kluifjes, een speeltje, en een doekje uit het nest ook advies hoe en wat hij moest eten: dat was 's morgens pap en verder brokjes verdeelt over de dag, 4 maaltijden.
Hugo was ongeveer zes maanden oud toen hij 's avonds zo'n vier uur na zijn maaltijd het eten weer uitspuugde.
Ik ben toen overgegaan op een ander voer maar ook dat en de andere brokken (ik heb wel vijf soorten uitgeprobeerd) spuugde hij weer uit.
Tijd om naar de dierenarts te gaan. Bij de dierenarts zij adviseerden ze me om op hypoallergene brokken van Vobra over te gaan en dat ging al gauw een stuk “beter”.
Maar ik was toch niet erg tevreden. Hugo at het nieuwe voer niet erg graag, hij had toch ook wel vaak last van darmproblemen diarree, vaak met bloed, was dan ook ziek. Van het gezellige hondje was vaak niets meer te zien.
Op een keer kwam ik tijdens het surfen op het internet op het forum van de Nederlandse Border Terrier club terecht en kwam ik de berichtjes en informatie van Joke Miedema tegen. Zo kwam ik over Spikes’s Disease (CECS) te weten. Ik heb daar veel geleerd over voeding en ben toen overgegaan op Carnibest, nu gaat het een stuk beter met Hugo, zeker ook omdat ik probeer om gluten te vermijden Want dat is toch een grote boosdoener ,kijk ik wil niet zeggen dat hij nooit meer buikpijn heeft Want hij pikt ook wel eens wat van de straat, maar over het algemeen gaat het goed. Zo ben ik ook gestopt met anti vlooien middelen te geven en hij krijgt één keer per jaar een wormkuur, wel geef ik hem zijn entingen er wonen hier teveel honden, de kans op besmetting is wat mij betreft te hoog.
Hugo is denk ik, maar ook dat weet ik niet helemaal zeker, geen kramper maar wel een hondje die een glutenintollerantie heeft.

Groetend, Willemien en Hugo

terug

Amber

Amber is geboren op 11 februari 2003.
Haar gezondheidsproblemen begonnen in oktober 2003. Ze was op een dag erg pieperig en aan het kwijlen. De volgende dag bij de dierenarts werd er een zware baarmoederontsteking geconstateerd en is ze direct gesteriliseerd. Omdat ze bleef piepen en kwijlen ben ik de volgende dag weer met haar naar de dierenarts gegaan. Daar kreeg ze op de behandeltafel haar eerste aanval. Ze begon weer erg te kwijlen, verstijfde en viel om. Vervolgens kreeg ze stuiptrekkingen.
De volgende paar dagen bleef ze veel kwijlen en kreeg ze nog enkele aanvallen.Vijf dagen na de operatie kreeg ze 's nachts drie aanvallen achter elkaar en ben ik direct met haar naar de dierenarts gegaan. In de praktijk kreeg ze toen nog twee aanvallen. De laatste aanval hield niet meer vanzelf op. Amber kreeg toen veel medicijnen toegediend: phenobarbital, diazepam en dormicum, methadon en rapinovet. Ze werd onder narcose gebracht omdat haar toestand steeds slechter werd, naast zeer heftige stuiptrekkingen krijste ze ook onafgebroken vreselijk hard. Elk medicijn leek haar toestand slechter in plaats van beter te maken.De dierenarts zei dit ook nog nooit mee te hebben gemaakt! Het lukte pas na meerdere pogingen, om haar zonder dat ze direct weer een aanval kreeg bij te laten komen. Ze is vervolgens helemaal onderzocht, maar men kon geen oorzaak voor die aanvallen vinden. Er werd vermoed dat ze hersenvliesontsteking had; er zou een bacterie vanuit die ontsteking van haar baarmoeder naar haar hersenen kunnen zijn gegaan. Ze heeft toen enkele weken prednison daarvoor gekregen.
Helaas kwamen de aanvallen na ruim twee maanden toch weer terug. In januari 2004 is Amber door een internist onderzocht en die zei dat ze epilepsie had. Echter wel in een wat afwijkende vorm! Maar omdat Amber Phenobarbital niet verdroeg, wilde men haar ook geen Epitard geven. Ze kreeg daarom Kaliumbromide voorgeschreven. Amber bleef gewoon aanvallen houden. Ze kreeg meestal zo om de vijf tot zes dagen één of meerdere aanvallen achter elkaar.Haar aanvallen duren meestal één tot twee minuten. Het begint met harde snufgeluiden, op dat moment reageert ze al nergens meer op, vervolgens verstijft ze en valt ze om. Ze laat dan meestal haar plasje en/of ontlasting lopen en maakt "fietsbewegingen" met haar poten. Vervolgens krabbelt ze weer overeind en dan is ze een uur lang erg hongerig en onrustig.
Eind 2004 werd ik gewezen op Spikes Disease. Ik had er zelf al wel eens wat over gelezen, maar mijn dierenarts en internist vonden dat Amber gewoon epilepsie had. Ik ben Amber toch hetzelfde gaan voeren als de honden die Spike's Disease hadden. Vanaf december 2004 ben ik haar glutenvrij , rauw voer gaan geven: Energique nr. 4. Vroeger heb ik haar brokvoer van Royal Canin en later van VetConcept gegeven. Sind ze anders gevoerd wordt gaat het stukken beter met haar.Ze heeft nog maar heel weinig aanvallen gehad sindsdien.. Te weten: eind februari, eind maart en eind april 2005.
Momenteel is ze al 28 weken zonder aanvallen. Ook heeft ze sindsdien geen diarree meer gehad, daar had ze vroeger ook nogaleens last van. Sinds enkele maanden is ze van de medicijnen af; ze krijgt dagelijks wat supplementen: visolie, vitamine B en melatonine..Vaccinaties wil ik Amber voor de zekerheid niet meer laten geven. Hetzelfde geldt voor ontwormings-tabletten en anti-vlooienmiddeltjes.

9 December 2005, een kleine update:
Vandaag vieren wij weliswaar geen hondenverjaardag, maar het is hier wel een beetje feest. Het is vandaag nl. precies een jaar geleden dat Amber op ander voer is gezet. En de resultaten daarvan zijn zo fantastisch dat ik het jullie graag even wil laten weten. Eind 2003 kreeg Amber, toen pas 8 maanden oud, heel erge epileptiforme aanvallen. Zo erg en zo vaak dat iedereen dacht dat ze haar eerste verjaardag niet zou halen! Medicijnen tegen epilepsie hielpen niet, maakten haar aanvallen alleen maar veel erger! We waren compleet radeloos. Zo'n schat van een hond en niemand kon haar helpen........
Een jaar lang hebben we echt met haar gemarteld, steeds zo om de 5 tot 6 dagen een of meerdere zware aanvallen.
Totdat ik eind vorig jaar in contact kwam met Joke en Karin. Zij waren ervan overtuigd dat Amber helemaal geen epilepsie had, maar Spike's Disease. Zij adviseerden mij om Amber glutenvrij en rauw te gaan voeren, daar knappen alle honden met die krampaanvallen zo enorm van op. Dierenarts en specialisten zagen er geen heil in, maar ik wel. Het ging zo slecht met Amber dat ze toch al niets meer te verliezen had. En vanaf het begin reageerde ze er direct al fantastisch op. Het was gewoon een wonder! In het begin van dit jaar heeft ze nog af en toe een krampaanval gehad, maar nu al sinds 32 weken niet meer. Ik ben er zo ontzettend blij mee!!!

Groetjes, Mariella (Tommy en Amber)

19 augustus 2006:
Het gaat nog steeds hardstikke goed met Amber.Haar laatste aanval heeft ze in april 2005 gehad.
De aanvallen die zij nog heeft gehad, sinds ik haar vers en glutenvrij ben gaan voeren in december 2004, waren achteraf allemaal te herleiden tot het feit dat ze steeds toch nog iets met gluten erin had opgegeten.
Ze is een hondje wat altijd loopt te snuffelen buiten en alles op wil eten wat ze vindt. Daar pas ik nu steeds goed voor op.
Als je Amber nu ziet geloof je niet dat ze zo ziek is geweest. Ze is weer net zo gezond, vrolijk en speels als in de periode voordat de krampaanvallen begonnen. En daar geniet haar nestbroertje Tommy ook van mee! Hij heeft zijn speelkameraadje weer terug. Hij heeft gelukkig nooit krampaanvallen gehad. Maar ik ben hem ook op dezelfde manier gaan voeren. Hij was altijd een erg slechte eter. Maar nu eet hij zijn bak er zelfs bijna bij op.

Groetjes, Mariella (Tommy en Amber)

terug

Banjer

Hallo,
Ik zal beginnen met mezelf voor te stellen. Ik ben Banjer en, zoals je ziet op de foto, geen Border terriër maar een kruising tussen een teckel en….ja, dat weet niemand. Mijn moeder is namelijk een nachtje weggebleven en een tijdje later werd ik geboren! Je zult je af vragen wat ik dan op deze site doe. Dat zal ik je uitleggen.
Toen ik 1 jaar en 4 maanden was kreeg ik epilepsie. Dat was op 27 augustus 2002. Meerdere insulten volgden en in november had ik iedere week een aanval en werd er besloten om op medicatie over te gaan. Ik kreeg toen Fenobarbital. Dat ging een hele tijd goed tot 26 mei 2003. Toen kreeg ik weer gemiddeld 1 maal per maand een aanval.
Op 28 november dat jaar kreeg ik mijn eerste aanval waar ik zelf niet meer uit kwam. De dierenarts is toen bij me geweest en heeft toen diazepam ingespoten. Alles bij elkaar duurde het 1 uur en 20 min. Voordat ik weer bij was. Verbazingwekkend was dat ik na al die aanvallen helemaal niet suf was of iets dergelijks. Ik had maar een korte tijd nodig om te herstellen, wat natuurlijk heel fijn was. De medicatie werd weer verhoogd en ik kreeg weer gemiddeld 1 keer per maand een insult. Van de dierenarts kreeg mijn baasje rektiolen met diazepam die ze toe kon dienen als ik er zelf niet meer uit kwam, maar helaas werkten die dan ook niet naar behoren.
Toen hebben we een bezoek gebracht aan de specialist in Oisterwijk en kreeg ik naast de fenobarbital nog kaliumbromide. Mijn aanvallen werden korter, van 10 naar 5 minuten, maar bleven helaas niet weg. Ook het verhogen van de fenobarbital en het kaliumbromide hielp niet afdoende en er volgde een aantal aanvallen waar ik niet zelf uit kwam. Nadat mijn baasje een waargebeurde film over epilepsie bij mensen had gezien waarbij het ketogeen dieet goed aansloeg, heeft ze de specialist gebeld met de vraag of een dieet niet kon helpen. Zij verwees mijn baasje toen naar de site van ‘Spike’s Disease’. Op 11 mei 2005 ben ik overgestapt op het voer van Energique nr. 4 en lette mijn baasje erop dat ik niets binnen kreeg wat ik niet mocht hebben. Dus alles was gluten, lactose, gist, maïs en soja vrij. Op 14 mei heb ik nog een lichte aanval gehad, maar die dag heb ik ook een pipet frontline in mijn nek gekregen, wat ook de oorzaak zou kunnen zijn. Al heeft ze die later ook nog een keer toegediend en toen gebeurde er niets.
3 juni 2005 heb ik de cocktail enting gehad. Na 4 ½ uur kreeg ik een aanval van 10 minuten. Dit zou dus door de enting kunnen komen, al heb ik eerdere jaren geen aanvallen gehad direct na de enting. Maar mijn baasje vind dit toch wel erg toevallig! Op 12 september heb ik bij de oppas een onbekende hoeveelheid brokken weten te bemachtigen. Twee dagen erna kreeg ik weer een aanval…
Het dieet slaat tot nu toe dus erg goed aan. Ik ben nog nooit zo lang insult vrij geweest en de aanvallen die ik nu heb gehad lijken allemaal wel te herleiden.
Ik moet er wel bij zeggen dat ik bij de oppas wel eens katten en paarden poep eet. Dit is bijna niet te voorkomen doordat ik daar lekker de hele dag over het erf en de weilanden struin. Ik krijg daar dus ook wel een geringe hoeveelheid gluten mee binnen. In ieder geval zijn wij heel blij met het dieet.

Update Banjer 5 augustus 2006.
Banjer doet het uitstekend op aangepaste voer. Hij is nog nooit zo lang gezond geweest. Niet meer iedere keer naar de dierenarts moeten voor allerlei kwaaltjes. Heerlijk! Maar wat wel het allermooiste is; Banjer is al bijna 10 maanden aanvalsvrij!!! Ja, je leest het goed, 10 maanden al en dan ook echt aanvalsvrij, dus ook geen kleine aanvallen meer of zo. Leuk he! Ik ben er echt super gelukkig mee. Hij krijgt nog wel medicatie maar die wil ik verder gaan afbouwen en kijken hoe het dan gaat. Best spannend maar ik heb hele goede hoop omdat hij het zo goed doet op dit voer. Op naar een jaar aanvalsvrij!

Groetjes Miranda en een poot van Banjer

terug

Twinkel

Op 14 april 2002 werd Mazzel, onze eerste Border Terrier geboren.
We hebben lang op hem gewacht en wat tegenslag gehad met nestjes waaruit we een pup zouden kunnen krijgen.
We waren dus dolgelukkig met hem, hij was enigste reu uit een nestje van nog 6 zusjes. Mazzel is een hele enthousiaste border, vooral naar mensen, hij kan het met iedereen vinden. Tot zijn eerste levensjaar heeft hij met alle rassen en maten honden gespeelt dat het een lieve lust was, daarna heeft hij een aanvaring met een labrador gehad. Zijn gedrag naar andere reuen werd in de loop der tijd steeds agressiever en op dit moment durven we hem ook niet meer bij andere reuen te laten of los te laten. Want hij geeft niet op en bijt zich helemaal vast. Erg jammer, want voor ons is het een hartstikke leuke hond. Na zijn 2de jaar heeft hij veel last van oorontstekingen gekregen, het laatste jaar ook vaker blaasontstekingen.

Op 15 maart 2004 werd Twinkel geboren, zij is een dochter van Mazzel. Op een clubmatch van de Border Terrier sprak ons een fokker aan met de vraag of ze Mazzel mocht gebruiken als dekreu, als haar teefje loops zou zijn.
Omdat we Mazzel om die reden niet in huis hebben gehaald, hebben we er over na moeten denken, mede om het feit dat hij toen al wel eens een aanvaring met een ander reu had gehad. Volgens allen zou dit wel niet zulke problemen geven, ze vonden hem een mooie hond en we hebben onze toestemming gegeven.
Toen we Mazzel's nazaten zagen waren we verkocht en zo kwam ook Twinkel bij ons wonen. Toen Twinkel een half jaar was hebben we Mazzel laten castreren.
We hoopten zo 2 vliegen in één klap te slaan, nu kon hij zijn eigen dochter op een onbewaakt moment niet dekken en hij zou minder agressief naar andere reuen worden. Het eerste is natuurlijk gelukt het tweede helaas niet.
Twinkel is een fijn gebouwt hondje en in tegenstelling met Mazzel iets terughoudender naar mensen toe.
Ze werd pas voor de eerste keer loops toen ze 14 maanden oud was. Ze is altijd op zoek naar eten, ze doet er alles voor en is vliegensvlug. Vader en dochter zijn heel verschillend maar kunnen het prima met elkaar vinden. Af en toe bezorgen ze ons een grijze haar, maar we zijn dol op ze.

14 juni j.l. begon Twinkel opeens vreemde schokkende bewegingen te maken. Ze lag op haar zij in de huiskamer en het was die dag erg benauwd. Haar hele lijfje schokte, alhoewel ik het idee had dat haar achterlijfje het meeste meedeed, met steeds een tussenpoos van ca. 2 tellen.
Na ongeveer 10 minuten werden de tussenpozen langer en uiteindelijk hield het schokken op. Tijdens het schokken reageerde ze gewoon, ze is ook een keer bij ons gekomen toen we haar riepen maar het schokken ging gewoon door.
In het Border Terrier clubblad had ik wel al eens iets over Spike's Disease gelezen, dus bij mij gingen meteen een aantal belletjes rinkelen.
Op advies van Joke Miedema, die ik gelijk gemailt heb, hebben we een bloedonderzoek laten doen en haar op een gluten en granen vrij dieet gezet.
Uit het bloedonderzoek is NIETS naarvoren gekomen, dus zou je kunnen aannemen dat het een aanval van CECS is geweest.
Mazzel en Twinkel kregen al geruime tijd Energique 1 als voer en op advies van iemand i.v.m. Mazzel's oorontstekingen zijn we overgestapt op Energique 4.
Dus dat was het probleem niet.
Maar als beloning, bij training en tussendoortjes kregen ze natuurlijk wel gluten en granen binnen.
Daar zijn we meteen mee gestopt en geven nu alleen nog maar de alternatieven die ze ons geadviseerd hebben. Ze vinden het allemaal heerlijk!!
Voor Twinkel is het tot nu toe gelukkig bij dit ene aanvalletje gebleven. Mazzel is op het moment vrij van oor- en blaasontsteking, wie weet mischien draagt het ook nog wel bij aan zijn gedrag naar reuen. Onze dierenarts raadde ons ook af om ze nog langer met frontline e.d. te behandelen omdat deze middelen allemaal inwerken op het centraal zenuwstelsel. Ze worden nu dus niet meer preventief behandeld.

Ik hoop echt van harte dat er steeds meer mensen zijn die zich in de voeding van hun dieren gaan verdiepen, want ik denk mede door alle voorgaande verhalen en reacties, er heel wat wat problemen en dierenleed kan worden opgelost en voorkomen.

groetjes van Helma, pootjes van Mazzel en Twinkel

terug